Anneleen in Brazilië

Gisteren m`n eerste schooldagje gehad en het is supergoed gegaan. De kinderen zijn erg nieuwsgierig naar Oskar en mij. Ik voel me hier wel een attractie soms. Vandaag had de directeur ons voorgesteld aan de hele school en toen barstte de bom helemaal :)haha. Tijdens de speeltijd had ik mijn plakboek over België laten zien en het heeft geen kwartier geduurd voor een hele horde kinderen zich rond mij verzameld had. MIjn klasgenoten vonden dat maar niks want ze wilden liever op hun gemak wat bladeren erin dus toen zijn we naar de klas gegaan...maar daar hingen de kinderen door de ramen en ze wilden een foto van Oskar en mij!! Ja ik heb er al een hele fotoshoot opzitten vandaag :)haha

De lessen zijn hier heel anders dan in België. Qua leerstof zitten ze wel op een hoog niveau vind ik - ongeveer hetzelfde als bij ons. Bij wiskunde zijn ze hier dus met goniometrie bezig - het blijft me achervolgen! Maar het werktempo ligt - gelukkig - een pak lager. In de geschiedenisles hebben we trouwens werkelijk niets gedaan wat met de leerstof te maken had: mijn klasgenoten hebben me typisch Braziliaanse muziek laten horen en ze hebben me een dansje aangeleerd - iets typisch Mato Grosso do Sul! Ik heb ook al Lichamelijke Opvoeding gehad en dat was al helemaal speeluurtje: we hebben wat gevoetbald, maar iedereen bleef op zijn plaats staan en wachtte tot de bal in zijn richting rolde - en dat voor een land met zoveel top-voetballers! We kleedden ons trouwens niet om, LO gebeurt gewoon in je uniform-bloesje en je jeans (en bij sommigen zelfs op slippers).

Gezag hebben de leerkrachten hier niet, maar het schijnt hen ook niet te deren. Mijn klasgenoten vinden het leuk om liedjes te zingen in de les, naar hun i-pod te luisteren, de klas in en uit te lopen als ze daar zin in hebben, hun banken kriskras door elkaar te zetten... De leraars lachen gewoon vrolijk mee met het hele gebeuren en zijn zelf ook wel te vinden voor een grapje. Kortom in onze klas gebeurt alles waar de Belgische leerkracht horendol van zou worden. Alleen de man van wiskunde leek de klas een beetje op z`n hand te hebben want in zijn les was het muisstil en ik kan me toch ook niet voorstellen dat de Braziliaanse jongeren zo geboeid zijn door cijfers dat ze er stil van worden.

Gisteren heb ik nog wat meegemaakt! We kwamen net thuis van een hamburgertje te eten en ik wou gaan slapen toen ik ineens een vies beest achter mijn kast zag glippen. Ik heb heel hard `Liz´ gegild en zij en haar vriendje zijn dus de klopjacht begonnen op dat mysterieuze vieze schepsel. Ik wist niet wat het was - toen ik zag dat het wezen zeker 6 poten had, heb ik onmiddellijk mijn hand voor mijn ogen geslagen - en ze zeiden me barata en daar nam ik genoegen mee. Oké, haar vriendje dus dat beest gevangen en geplet met wc-papier, bleek dat er nog twee achter die kast zaten! Dan vraag ik of die beesten vaak voorkomen hier, antwoord: nee nee! Maar er zaten er dus wel drie achter mijn kast! Eentje werd nog gevangen door haar vriendje en de andere heeft het overleefd. Maar dat weet ik ook niet zeker want daarna heeft Lizziane onder mijn bed en kast met zo`n spuitbus de hele boel vergast. Toen draaide ik me om, had de hond ook nog eens mijn mat ondergepist! Een kattenbak zou dat beest niet misstaan - hij heeft al zeker drie keer in huis gekakt sinds ik hier ben. Toen kon ik dus toch eindelijk gaan slapen, in het geweldige aroma van anti-muggen-wierrook (ik heb ook erg veel last van muggen hier) en dan die spuitbus! Ja, boa noite! Ah ja: barata betekent dus kakkerlak - ik wou dat ik het niet had opgezocht in mijn woordenboek.

Oké, ander - en leuker - onderwerp: Braziliaans eten! Ik heb hier al heerlijke dingen geproefd: - ze stonden allemaal niet in mijn woordenboek dus waarschijnlijk fout gespeld - goiaba is een vrucht die lijkt op watermeloen, heeel lekker en verfrissend. Ze hebben hier ook van die bolletjes cake met suiker op, heel zoet en dan typisch voor Mato Grosso do Sul: terrerre: een drankje van ijskoud water waar kruiden op drijven en die geven een hele frisse smaak aan het geheel, een beetje citroensmaak. Smaakt heel verfrissend bij warm weer.

Ah ja: nog een leuk detail! :)haha. Zoals ik al zei liet ik vandaag mijn plakboek zien, waarin ook een klasfoto van 4GL in Praag hing, en er is dus een meisje uit mijn klas - Nilida - dat helemaal weg was van Kristof (Haesevoets) :) haha. Ik heb haar beloofd Kristof iets te laten weten van haar bestaan, dus langs deze weg! :)hihi

Dikke zoenen!

Vandaag was een zalig relaxdagje - gisteren ook eigenlijk maar kom. Vanmorgen lekker uitgeslapen, om half 10 opgestaan en dan een beetje mailtjes beantwoord en toen de hele familie hier samenzat in de living, ben ik me dan toch maar gaan douchen :)haha 

Daarna zijn we dus iets gaan eten in een restaurantje een paar straten verder. Ik weet niet of je al eens Braziliaans bent gaan eten - ik al wel een keertje, voor m`n verjaardag - en dan mag je dus groentjes, rijst en bonen enz. nemen zoveel je wil - er staan gewoon kommetjes op tafel - en het vlees zit op een gigantische spies die ze op je bord neerzetten en dan snijden ze er dus een stukje af. Heel lekker allemaal, ik begin nog into rijst en bonen te komen :)haha

Daarna zijn we terug naar huis gegaan voor het middagdutje. Maar dat betekent niet echt slapen hier, gewoon wat ontspannen voor de tv hangen en lekker rusten in de zetel als je moe bent.

Het is hier zo`n gezellige sfeer he! Lekker buiten zitten en een babbeltje slaan met heel de familie - ik denk dat ik al iedereen ontmoet heb van de familie in Nioaque, mensen brengen hier blijkbaar meer tijd door met hun familie dan thuis, waarschijnlijk ook omdat ze zo dicht bij elkaar leven. Er is zo`n kleutertje in de familie - het zoontje van de dochter van de tante van Lizziane geloof ik - en die geeft me voortdurend bloemetjes en gezouten pindanootjes enzo, echt schattig :)haha

Dan zijn we in de namiddag een wandelingetje gaan maken in Nioaque, heel fijn om de stad wat beter te leren kennen. Ik heb ook wat foto`s gemaakt, ik zal ze zo snel mogelijk online zetten.

Morgen naar school: niet om 8 uur, zoals ik eerder geschreven had, maar om 7 - dat betekent dus om 6 uur opstaan... Een uniform heb ik nog niet, maar Lizziane gaat me er eentje kopen, morgen na school. Er zit ook nog een Deense jongen in Nioaque, Oskar - ik weet niet of het juist gespeld is - en die komt in hetzelfde jaar, misschien ook dezelfde klas, terecht als mij. Dan ben ik toch al niet alleen he :)

Ja, ik begin me hier al stilletjes thuis te voelen. Maar het is echt nog moeilijk om me de hele dag te concentreren op het Portugees. Het is een heel mooie taal, maar klinkt soms toch wat vreemd... Alsof een Engelsman Spaans probeert te praten, dat is natuurlijk een domme vergelijking, maar als je al ooit geprobeerd hebt om Portugees te praten, weet je wel wat ik bedoel. Het is misschien ook een beetje een plaatselijk dialect dat ik aan het leren ben, ik weet het niet.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar ik ga hier toch stilletjes afronden. Morgen vroeg opstaan, dat gaat weer even een aanpassing zijn! 

Aja, nog 1 ding: mijn nieuwe gsm-nummer stond verkeerd op de blog. Ik heb hem inmiddels aangepast, dus nu ben ik terug bereikbaar als het nodig is!

Abraços!!

Eindelijk aangekomen, na een vermoeiende reis. Ik ben, denk ik, 36 uur onderweg geweest. Twee keer een lange vlucht (eerst naar Washington en dan vandaaruit naar Sao Paulo) met daartussen een lange wachtpauze (nog eens 8 uur) in de transitzone in Washington. Daarna nog een korte vlucht naar Campo Grande, hoofdstad van Mato Grosso do Sul. En dan...het gastgezin ontmoeten! Ik was ondertussen bloednerveus, in tegenstelling tot toen ik vertrok, maar ze hebben me letterlijk met open armen ontvangen! Izabel en Lizziane zijn echt superlief, maar communiceren is zo moeilijk. Ik kan geen Portugees en zij kunnen slechts enkele woorden Engels. Maar ze doen echt fel hun best, ze zoeken voortdurend Engelse woordjes op in een woordenboekje en ze proberen me te begrijpen als ik weer eens een Portugees woord verkeerd beklemtoon :) haha

Ik zit in een heel mooie streek hier, de Pantanal. Ik heb gisteren al een beetje van het uitzicht kunnen genieten, tijdens onze autorit naar Nioaque. Ook de huisjes zijn zo gezellig! In van die mooie pasteltinten die je ook hebt in de Spaanse dorpjes. Ons huisje is muntgroen en supergezellig! Mijn kamer is vrij groot, lichtblauw en ik heb een roze gordijn. Ik mis België ondertussen wel, maar ik denk dat dat vooral komt omdat ik zoveel moeite moet doen om me verstaanbaar te maken. Maandag heb ik mijn eerste schooldag...in uniform!

Zo gauw ik foto´s heb, zet ik ze zeker op deze blog, dan kan ik jullie laten zien hoe mooi het hier is!

Dikke zoenen!!  

Valies gepakt en meer nog: gewogen! Voila, klaar om te vertrekken, eindelijk kan het allemaal beginnen! M'n laatste maandje hier in België is omgevlogen, moet ik wel zeggen. Mama en ik zijn nog twee keer naar Brussel geweest om het visum in orde te krijgen - het werktempo op de Braziliaanse ambassade staat maar op een laag pitje - en ik heb nog vier geweldige daagjes Parijs achter de rug. Waarschijnlijk omdat het dus zo'n drukke maand was, dat ik er ook nog steeds niet goed bij stilgestaan heb dat ik nu echt wel voor een jaar vertrek... Maarja, op het vliegtuig nog tijd genoeg om te piekeren hé :)haha

Dus morgenvroeg als ik dan op de luchthaven kom en voor het eerst in m'n leven alleen een vliegtuig ga nemen, zal het wel stilletjes doordringen... Zenuwen? Goh, eh...ik dacht dat ik het nu alvast ging besterven van de zenuwen, maar nee, ik zit hier op mijn gemakje nog wat op de computer te tokkelen, seffens misschien nog een warme tas chocomelk - mm lekker! - en morgenochtend geraak ik gewoon niet uit m'n bed zoals elke andere vroege morgen...

Gisteren toen ik voor het eerst 'echt' afscheid moest nemen (van mijn beste vriendinnen) ja, toen had ik het wel even moeilijk... Maar met een hele rugzak vol schriftjes met tekstjes en foto's zal het nog wel lukken morgen. Een jaar is zo om, weet ik van al die jaartjes middelbaar die zo snel aan me voorbijgingen. En natuurlijk ga ik iedereen heel erg missen - waarschijnlijk zit ik morgen rond dit tijdstip al met heimwee aan thuis te denken - maar in de tijd van e-mail en skype kan ik mezelf nog gelukkig prijzen als reiziger :)haha

Ik vond het alvast heeel fijn om al die leuke reacties en succeswensen te lezen :) Ja, het doet echt wel plezier om te horen dat jullie ook meeleven met mijn ervaring in Brazilië volgend jaar!

Maar ik laat nog wel iets van me horen; het volgend bericht zal vanuit Brazilië zijn :) haha 

Dikke zoenen!

Vandaag over een dikke maand zal ik nu wel druk bezig zijn met koffers pakken... Want 31 juli vertrek ik op avontuur! Ik weet al dat ik in het stadje/dorpje (?) Nioaque terecht zal komen, dat ligt in de provincie Mato Grosso do Sul, net naast (of beter: ten weste van) de provincie Sao Paulo. Het zou een heel mooi natuurgebied zijn dat veel toeristen trekt, dus ik ben erg benieuwd! :)

Mijn gastgezin bestaat uit een mama Izabel en een gastzus Lizziane. Ze hebben een winkeltje bij hun thuis waar Lizziane de klanten helpt en de mama werkt iets verder in het 'Secretary of Health'. Er zijn een paar winkeltjes in Nioaque en hun tante heeft er ook een cafetaria, maar de dichtsbijzijnde grote stad ligt op 178km van dit kleine dorpje (of stadje?) en is meteen ook de hoofdstad van Mato Grosso do Sul: Campo Grande.

De school in Nioaque is ofwel van 8u tot 11.30u ofwel van 13u tot 17.30 ofwel van 18.30 tot 22 u. Je kan dus kiezen of je graag in de voormiddag, namiddag of 's avonds les wilt. Maar de meeste jongeren gaan gewoon in de voormiddag naar school.

Als ik meer weet, houd ik jullie zeker op de hoogte en ik zal ook mijn adres in Nioaque op de blog proberen te zetten!

Groetjes!