Anneleen in Brazilië

Het is alweer een maandje geleden dat ik nog een verslagje achterliet dus hoog tijd voor een update van de afgelopen maand. Ik heb het hier superdruk gehad en nooit eerder besefte ik dat ik zo´n wildwest-leventje had hier - met cowboys en indianen Jhaha geen grapje nee! - dat de paashaas niet voor elk kind op de wereld eitjes in de tuin komt verstoppen en dat de inwoners van m´n dorp niet gelogen hadden toen ze zeiden dat er hier wel eens een krokodil of jachtluipaard uit de bosjes tevoorschijn kan komen...

Het eerste weekend van april (zondag 5 april) begon al goed: er was een lasso-toernooi georganiseerd even buiten het dorp. Dat klinkt inderdaad enorm spannend en vandaar dat ik toch wel even wilde gaan verkennen hoe dat er juist aan toegaat. Dus met een paar vriendinnen onder de arm en een opgeladen fototoestel richting de manege waar dit spektakel zich afspeelde! En wauw!! Het was echt helemaal zoals ik het mij had voorgesteld!!! Cowboys die, vanop een paard, met een lasso een koe moesten vangen!! Ik kreeg er echt niet genoeg van en kon maar niet geloven dat er nog échte cowboys met échte lasso´s bestaan en dat die dan ook nog eens in Brazilie wonen! (Je zou toch eerder aan Texas denken dan he). Ik heb superveel foto´s getrokken, een paard van een of andere cowboy te leen gekregen en zelf een koe gevangen!! Jhaha nee dat laatste is niet waar, maar ik heb wel even een paard mogen lenen en heb zelf een rondje gereden! Dat is al grensverleggend genoeg he Jhaha Wat me nog opviel aan die cowboys: wat voor lelijke nutteloze broeken doen die nu over hun jeans aan!! Daar zit dus gewoon een gat in he, echt hilarisch! En ik heb er bewijzen van! (zie foto´s!) Nog iets leuk: het was die dag toevallig ook de verjaardag van m´n zusje en toen ik haar even aan de lijn had, begonnen mijn vriendinnen hier in het Nederlands te zingen voor haar! Superlief toch he! Jhaha (Gelukkige verjaardag nog he Lauranne!! ;))

En toen kwam Pasen er al bijna aan he. Dus woensdag de 8ste al onze spullen in de auto geladen om de feestdagen bij familie in Mato Grosso te kunnen vieren! Na een 14uur durende autorit (ja da´s ver, maar een slaapkop als ik heeft daar niet zoveel last van) zijn we dan eindelijk aangekomen in Casceres! We werden er warm ontvangen door de broer van m´n gastmama en zijn vrouw! We waren met een heel gezelschap (tante, oom + kleindocher, tante + kleindochter, Liz, Izabel, een neef en ik) maar ze hadden daar zo een mooi en groot huis dat er echt wel plaats was voor iedereen. Donderdag- en vrijdagavond zijn we lekker uitgeweest in dit supergezellige stadje. Iets wat jullie moeten weten over Casceres en wat het zo´n speciaal en mooi stadje maakt is dat er een rivier recht door de stad stroomt. De mensen houden dus ook van vissen en toen ik daar was heb ik zelfs elke dag vis gegeten! Donderdag vonden de mannen het een ideaal weertje om hun hengels uit te slaan en dus eten op tafel te brengen (just like the old times hihiJ) wij, vrouwen, haalden liever onze portefeuille boven voor een dagje shoppen! Dan zaterdag hebben we ons shopuitje nog eens overgedaan maar dan in... Bolivia! Het stak wel een beetje tegen want er waren niet zoveel winkels, maar ze beloofden me dan maar ineens dat ze me nog zouden meenemen naar Corumbá, vlakbij de grens met Bolivia, waar heel wat koopjes te doen zijn wat kleren betreft! Ondertussen was het dan al zaterdagavond en dat was dus het moment waarop Pasen gevierd werd hier in Brazilie. Hoe? Met lekker eten en de nadruk op veeeeel dessert!! Mij heb je dus niet horen klagen hahaJ Paasdag is hier niet echt speciaal – toen hebben we onze 14uur durende autorit naar huis dan maar gehouden. Nog wat weetjes over Braziliaans Pasen: iedereen kent het verhaal van de paashaas wel, maar in dit land komt ie niet langs... (snifsnif ) Geverfde gekookte eitjes heb ik ook niet gezien maar toen ik erachter vroeg, legde m´n gastmama uit dat sommige mensen zich daar wel mee bezighouden. Voor de rest: al chocolade wat de pot schaft en paasmaandag iedereen achter de schoolbanken! Nog een Feliz Pascoa trouwens! :)

Oké, maar nu terug naar m´n wildwest verhalen! Ik zeg altijd maar: waar cowboys zitten, zitten ook indianen! En inderdaad: zondag 19 april kwamen ze, gewapend met pijl en boog, te voorschijn. We bezochten hun in hun hutten in de aldeias, de indianenwijken, even buiten ons dorp. Het was hún dag vandaag, dus om ons te entertainen haalden ze hun traditionele danskunsten nog eens boven en verwenden ze ons op niet minder  dan de regendans! Ik heb ook nog een hele fotoshoot gehouden met de indianenmeisjes en –jongens. Om jullie toch geen verkeerd beeld te geven: de hedendaagse indianen uit Mato Grosso do Sul dragen in het dagenslijkse leven géén pijl en boog, wonen niet in hutten maar in huizen, dragen normale kleren en beschilderen zich dus ook niet op hun gezicht en lichaam! Voor deze ene dag maakten ze graag een uitzondering, het was immers feest in de aldeias! Jhaha

Hier eindigden dus m´n wildwest-avonturen, maar geen nood: de volgende stop was op de Afrika-safari Jhaha. Maandag en dinsdag waren het verlofdagen (x aantal jaar geleden kwam Tiradentes, een strijder voor de onafhankelijkheid van Brazilie als ik het goed begrepen heb, op 21 april om het leven) dus dat was dan de ideale gelegenheid om de belofte van naar Corumbá te gaan, in te lossen! We vertrokken dus lekker vroeg en ze hadden me gewaarschuwd dat ik maar beter m´n traditionele dutje tijdens de autorit achterwege zou laten dit keer, want we gingen recht door de Pantanal uit en wie weet kwam er wel een exotisch beest te voorschijn! Op de weg er naar toe, is er op een paar speciale vogels na, niet te veel te voorschijn gekomen, dus hebben we maar zelf een stop gehouden bij een rivier waar krokodillen zaten. Er was ook een cafeetje vlakbij en het gerucht deed dus de ronde dat de bazin van het cafeetje voor elke krokodil een naam heeft verzonnen en dat dat beest ook effectief luistert naar z´n naam! Nu zou het leuk geweest zijn, moest ik dat gerucht kunnen bevestigen, maar nee sorry, de eigenares van het café wou ons dit wonder niet tonen – volgende keer misschien toch iets kopen in haar zaak? Don´t worry, dit weekend gaan we al terug, we maken er nog wel eens een stop! Omdat er dus niks bijzonders gebeurde, zijn we maar zelf dichterbij gegaan voor een paar leuke foto´s. Maar het zijn toch echte griezels van beesten hoor, die krokodillen... Die bleven daar maar zitten als verdoofd dat het standbeelden leken – hoop dus ook niet op sensationele foto´s met hun bek open klaar om aan te vallen ofzo. Maar ik durfde ook niet te dichtbij komen, ik zou hun tanden misschien toch liever niet zien nee Jhaha In Corumbá zelf zijn we enkel de grens overgestoken naar Bolivia om daar te shoppen! Twee dagen op rij! En dan heb ik nog niet eens veel gekocht. Alleen een jeansbroek die belachelijk goedkoop was, een jasje en een ketting! We waren blijven slapen in een leuk hotel, dat niet eens duur was en de volgende dag keerden we dus terug richting Nioaque! En toen gebeurde het: uit het niets, een jachtluipaard komt tevoorschijn en steekt even de weg over!!! Wauww eindelijk heb ik dat prachtige beest eens in het echt gezien. Het was wel snel weg want ik greep nog naar m´n fototoestel maar het beestje was al verdwenen. Maar ik was tevreden, de allermooiste dieren die stuk voor stuk symbool staan voor Pantanal ben ik tegengekomen! Het was dus echt een zalig weekendje!! J

Dit weekend gaan we trouwens terug, dus hopelijk kom ik nog eens een jachtluipaard tegen en hopelijk kan ik jullie volgende keer vertellen of krokodillen werkelijk naar hun naam luisteren als je ze er een geeft!

Beijos e abraços!!!

PS: aan m´n allerliefste vriendinnetjes: bedankt voor het filmpje he!! Ik heb nu echt een goed beeld gekregen op jullie bezigheden in Leuven!! ;)haha Kusjes! Saudades de vocês...